W swoim wielkim ucisku, w swej samotności, ogromnej bezradności zawołałam do Pana... Nie wiedziałam tak naprawdę czy odpowie, czy w ogóle słucha, w końcu wszyscy wołali? W swej biedzie i nędzy wzniosłam swe oczy ku górze... Myśląc: "Nie ma dla mnie nadziei. Lecz Panie jestem nędznym żebrakiem potrzebującym Twojej litości. Choć nie jestem nawet godna, by upaść do Twych stóp, lecz ulituj się nade mną, bo marnie zginę. Nikim jestem w obliczu Twego majestatu i Boskości. Zgrzeszyłam i słusznie cierpię... zasłużenie kryję twarz ze wstydu, bo obrzydliwością są moje winy. Tak bardzo chciałabym cofnąć czas... Lecz oczy mego Pana nagle na mnie spojrzały. Byłam zdumiona, nie mogłam w to uwierzyć - Jezus, Ten cudowny, wspaniały kochany Zbawiciel spojrzał na mnie... serce zaczęło mi bić jak szalone. Nie wiedziałam co się ze mną dzieje, ale nie chciałam, aby ta chwila się skończyła. Nagle podszedł do mnie, właśnie do mnie - miałam wrażenie jakby czas się zatrzymał, a w całym wszechświecie nie było nikogo oprócz mnie i Jego - Chrystusa. Wyszeptał z ogromną miłością w głosie: "Nie potępiam cię (J 8,10)" To było niesamowite, On mówił do mnie... nie, nie przesłyszałam się, Jezus mówił do mnie!!! Wtem zobaczyłam uśmiech na Jego twarzy, było w nim więcej miłości niż na całym świecie. Nagle zniknął cały wstyd i upokorzenie, które towarzyszyło mi przez większość życia. Pragnęłam przebaczenia mych okropnych grzechów, a Jezus bez chwili wahania odpuścił mi je. Po policzku płynęły mi łzy... Krzyknęłam:" To cud!!! Ludzie to cud, Jezus ulitował się nade mną!!! Dał mi nowe życie, bo tak bardzo mnie ukochał. Nie byłam tego godna, ale Jego miłość przykryła wszystkie moje grzechy! Jestem wolna, bo mój Pan ulitował się nad moją nędzą. On jest cudowny, jaka jestem szczęśliwa - Jezus jest mym Oblubieńcem, jak bardzo zależy Mu na mnie. Pragnę innym mówić o tym, co uczynił dla mnie Jezus. Zawołałam do Pana a On mnie wysłuchał... i uratował!