Czas - pojęcie względne. Dla każdego w innym wymiarze, rozmiarze, długości, szerokości i przed wszystkim cenie. Czas przeszły, teraźniejszy i przyszły. Minął czas studiów. Minął czas pracy. Nadszedł czas wakacji i urlopów. Na początku lipca spędziłam tydzień w górach na obozie chrześcijańskim organizowanym przez naszą wspólnotę. Czas nie tylko odcięcia się od świata, czemu sprzyjał ustawiczny brak zasięgu, ale przede wszystkim czas dla Boga. Od rana do wieczora. A nawet i w nocy. Myślałam, że jadę głównie po to, aby poreperować mocno nadszarpane więzi z Bogiem, zatroszczyć się o "stałe łącze", ale okazało się, że coś jeszcze było bardzo ważne - przebaczenie. Przez ostatnie pół roku zmagałam się z wieloma rzeczami, może nawet z samym Bogiem i nic oprócz wielkiego zmęczenia nie zyskałam. Każdy wyznany grzech jest nam przebaczony, ale co jeśli on siedzi i ciągle wierci nam dziurę w brzuchu? I właśnie drugiego dnia obozu klęcząc na modlitwie, nie mając śmiałości podnieść głowy po raz kolejny prosiłam o wybaczenie. Nie wiem ile czas tak spędziłam, nie miało to znaczenia. Kiedy w końcu podniosłam głowę do góry zobaczyłam biała kokardkę, która ktoś przywiązał do swojego krzesełka. I wtedy Duch święty przyszedł z pokrzepieniem i wyjaśnieniem. Kokardy zazwyczaj wiąże się na prezentach, którymi chcemy kogoś obdarować. Jeśli nam zależy to na wybór prezentu poświęcamy dużo czasu, wybieram to, co będzie dla danej osoby najlepsze. I tak właśnie zobaczyłam, że najpiękniejszym i najlepszym prezentem jakie dostałam jest moje życie. Mam wrażenie, że każdego dnia Pan obdarowuje mnie nowymi rzeczami, by sprawić mi radość. Miałam ostatnio urodziny. Zauważyliście jakie ludzie mają miny, kiedy otwieracie od nich prezent? W powietrzu unosi się oczekiwanie, czy aby na pewno docenisz cały trud, chęci i próbę zadowolenia i sprawienia przyjemności. Ciekawe czy Bóg też ze zniecierpliwieniem czeka, aż codziennie otworzę prezent od niego na modlitwie?