Nie ma to jak piękny widok z samego rana. Mnie właśnie się taki trafił – piękny widok autobusu miejskiego odjeżdżającego mi sprzed nosa. I co tu robić? Pociąg za 20 minut, do dworca daleko, na postoju akurat ani jednej taksówki – jak na złość! Postanowiłam się nie poddawać i puściłam się biegiem w kierunku dworca, wiedząc, że moje szanse na to by dotrzeć na czas są naprawdę nędzne… ”Panie, spraw, żebym jakoś zdążyła”. Biegłam z trudem łapiąc oddech, minuty kurczyły się niemiłosiernie szybko, a tu jeszcze trzeba stać na pasach i czekać na zielone… Mniej więcej w połowie drogi, kiedy już nie było właściwie po co biec – niespodzianka!- minął mnie autobus z napisem „Dworzec” i zatrzymał się na pobliskim przystanku. Nawet nie wiedziałam, że taki tutaj kursuje. Sprężyłam resztki sił i dogoniłam go. Będąc już w środku i próbując złapać oddech pomyślałam: łaska!

Łaska to taki autobus od Pana, który pojawia się by zabrać mnie tam, gdzie nie mam już szans dotrzeć o własnych siłach – wystarczy zawołać…