Kiedy stoję na rozstaju dróg i paraliżuje mnie lęk o przyszłość, Twoje słowa nasycają mnie na nowo nadzieją. Zupełnie nie tego się spodziewałam: sądziłam, że myślisz zupełnie inaczej, że będziesz mnie strofował za brak ufności, poddawanie się zniechęceniu, małą wiarę, uleganie strachowi. A Ty mówisz po prostu, że gdy przychodzi lęk i niepokój, trzymasz mnie mocno za rękę. To wszystko. Po prostu jesteś przy mnie, trzymasz mnie za rękę i nigdy nie puścisz. Mówisz: To Ja uśmierzam twój ból i amortyzuję twoje upadki. Mówisz: Jestem w Tobie zakochany! Kochasz mnie? Ale przecież tak mi daleko do doskonałości!

Nie potrzeba mi nic więcej, tylko tej świadomości, że przy mnie trwasz i mimo moich błędów nie przestałeś mnie akceptować. Po raz kolejny zadziwia mnie ogrom Twojej miłości. Widzę, że przenikasz mnie na wskroś i doskonale rozumiesz, po prostu rozumiesz, a nie oceniasz i potępiasz…

Dziękuję Ci Jezu, że jesteś blisko, czy o tym pamiętam, czy nie. Dziękuję, ze nigdy się do mnie nie zniechęcasz i zawsze kochasz tak samo.