Bo góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać ale miłość moja nie odstąpi od ciebie, mówi pan, który ma litość nad tobą. Iz 54.

Za każdym razem jak jestem w górach i przypominam sobie o tym fragmencie każde słowo nabiera zupełnie nowego wymiaru. Od niedzieli jestem w Austrii. Mieszkamy w małej, uroczej i niesamowicie spokojnej wiosce. Stojąc na balkonie spoglądam na największą górę Niemiec - Zugspitze, na którą wczoraj resztkami sił zdobyłam. Dla takich amatorów jak ja droga była długa i ciężka. I o dziwo... ciągle w gore... Tuż przed szczytem czekała wspinaczka po drobnych kamyczkach, które pod naciskiem stop w ciężkich górskich buciorach osuwały się w dół, potem juz bardziej przyjemnie - łańcuchy i drabinki. Weszliśmy na platformę. Sam szczyt góry był jeszcze kawałek dalej - oznaczony charakterystycznym złotym krzyżem. Przed odjazdem ostatniej kolejki mieliśmy zaledwie kilka minut. Na szczęście wystarczało. Wieczorem opierając się o framugę drzwi balkonowych wpatrywałam się w świetlisty punkt, który każdego wieczora świeci na Zugspitze i do końca nie mogłam uwierzyć że naprawdę tam byłam... Jeśli te góry miałyby się poruszyć jak wielka musiałaby to być siła? Jeśli pagórki miałaby ruszyć się w swoich posadach, jak ogromne musiałoby być to poruszenie? Uświadomiłam sobie jedną rzecz - nigdy tak do końca nie pojmę ogromu Bożej miłości. Bo Jego miłość, jak on sam jest nie do ogarnięcia. Czego największym przykładem jest krzyż Jezusa.

alpejsko pozdrawiam - Grüß Gott!