Kim jestem? Rano w lustrze rozczochrany ktoś – właściwie kto? Zaglądam tam jeszcze parę razy w ciągu dnia, by się dowiedzieć, ale ciągle ciężko stwierdzić. Ta twarz jest czasem wesoła, czasem smutna, bywa zmęczona, zamyślona. Czasami świecą jej się oczy. Bywają mokre... Poza lustrem też trudno znaleźć odpowiedź. Obraz mnie odbija się w ludziach, których spotykam. Co mówią do mnie, jak na mnie reagują, jest odzwierciedleniem tego, jak mnie widzą. Czy to ważne?

To silne przyzwyczajenie, robiłam to przez lata: zbierałam strzępki docierających z otoczenia informacji na temat tego, kim jestem. Plus to co myślę o sobie sama – tu mi się w życiu udało, a tam mi nie wyszło. Z tych posklejanych skrawków powstawał kolaż – obraz człowieka. Choć czasami tu i tam było coś ładnego, całość tworzyła wizję mentalnego Frankensteina, który niektóre części ciała ma przerośnięte, inne znów za małe, czasem kuśtyka, czasem przewyższa pozostałych...Wszystko przez to, że obraz ten powstawał w oparciu o kilka różnych punktów odniesienia, zawodnych i ludzkich, ustawionych w perspektywie kiepskiej, bo żabiej. W końcu nadszedł czas na to, by spojrzeć inaczej, wzbić się w górę ponad obłoki, i dowiedzieć się, jak całą sprawę widzi Bóg. W jaki sposób? Przez słowa, które On mówi, spisane w Biblii: „Nie lękaj się, bo cię wykupiłem, wezwałem cię po imieniu; tyś moja! Ponieważ droga jesteś w moich oczach, nabrałaś wartości i Ja cię miłuję” (Iz 43,1.4). Dowiedziałam się, że dla kogoś byłam tak ważna, że oddał za mnie swoje życie. To wystarczy. Na tym kimś chcę polegać. Ta jedna, jedyna perspektywa jest właściwa do utworzenia nowego, zdrowego obrazu. Słowo Boga, to, którym stworzył wszechświat, jest najbardziej wiarygodnym źródłem informacji o mnie samej. Dzięki niemu jestem „nowym stworzeniem. To, co dawne, minęło, a oto wszystko stało się nowe." (2Kor 5,17). Jestem dzieckiem Boga!