Mogę mieć plany i ambicje. Mogę mieć cele i marzenia. Mogę mieć życie i szczęście. Nie muszę wybierać. Mogę mieć to wszystko a nawet wiele więcej. Nie muszę tylko marzyć, ponieważ mogę również realizować swoje marzenia. Nie muszę zazdrościć, ponieważ wszystko mam w zasięgu ręki. Mam możliwości i predyspozycje. Mam pragnienia i wolną wolę. Mogę decydować! Mogę się wypalać byleby osiągnąć właśnie to, czego pragnę. Ale… co dalej? Co będzie, gdy już wszystko będę mieć? A może zawsze będę czegoś chcieć? Może ta praca nigdy się nie skończy? Wciąż będę biegać, skakać, latać – działać, aby uchwycić niekończące się marzenia. Boli mnie dotkliwy strach przed porażką. Mogę się przecież zachwiać, mogę źle wybrać, pójść niewłaściwą drogą… Opcji jest wiele, lecz nie wszystkie są dobre. Marzyć nie jest rzeczą złą, ale dlaczego marzenia mają uzależniać moje szczęście? Dlaczego moje szczęście ma być uzależnione od czegokolwiek? Przecież mogę być szczęśliwa! Moje szczęście nie musi być bańką mydlaną, która pęka napotykając niepowodzenia. Moje szczęście może trwać zawsze – nawet wtedy, gdy wieść się będzie nieco gorzej. Moje szczęście, jakie daje mi Bóg jest motywacją, by nie poddawać się. By brnąć na przód, gdy wszystko wokół każe mi się zatrzymać. Moje szczęście kształtuje moje marzenia. Dążę do nich, ale nie to już nie jest desperacka gonitwa. Moim szczęściem jest Bóg i tylko dzięki Niemu, wciąż jestem coraz szczęśliwsza.