Gołąbko ma, [ukryta] w zagłębieniach skały,
w szczelinach przepaści,
ukaż mi swą twarz,
daj mi usłyszeć swój głos!
Bo słodki jest głos twój
i twarz pełna wdzięku.
Pnp 2, 14

Moim ostatnim zanurzeniem się w "zagłębienia skały" i "szczeliny przepaści" było myślenie o sobie jako o ciągle popełniającej błędy, wtopionej w pewne grzechy i słabości. Jezus jednak wzywa mnie, żebym spotykała się z Nim w modlitwie i spróbowała na siebie popatrzeć Jego oczami. On mnie kocha. Jego miłość jest jak światło, które wzywa ze wszelkich szczelin ciemności. On podnosi i leczy. On nie patrzy na mnie w taki sposób jak ja patrzę na siebie. Przez to, co On dla mnie zrobił stałam sie dla Niego bliska. Rozkoszuje się patrząc na mnie i słuchając mnie gdy się do niego zwracam. :) Dzięki, Panie:)