Ostatnio Pan uświadomił mi, jak rzadko jestem sobą. Jak rzadko swobodna i rozluźniona, a jak często – powściągliwa, zdystansowana, z rezerwą, udająca kogoś innego niż jestem, sama właściwie nie wiem kogo. Zobaczyłam całą kolekcję moich masek – sztucznych, krępujących, nieprawdziwych. Nie lubię ich.

- Ale, Panie, co to znaczy być sobą?

- Przypomnij sobie co było dzisiaj w pracy.

W pracy, w krótkiej chwili, westchnęłam do Pana. Oddałam Mu konkretne problemy i sytuacje, czekające mnie jeszcze tego dnia. Potem wróciłam do swoich obowiązków. Po chwili zauważyłam, że wszystko się zmieniło. Na zewnątrz było z pozoru takie samo, ale ja widziałam to w zupełnie inny sposób. W ludziach, którzy mnie otaczali widziałam już nie wrogość, ale coś jakby ukryte piękno. Cieszyłam się tą chwilą, tym co mam, moim życiem. To, co mnie jeszcze czekało tego dnia nie wydawało się już takie trudne i męczące. Czułam obecność Ducha Świętego i zrozumiałam, że kiedy przeżywam dni, chwile bez Niego, po ludzku, tak "na sucho", wszystko jest takie marne, płytkie. Jest w tym taka szarpanina i bezsilność. Ale chodzenie w Duchu Świętym daje zupełnie inny wgląd w rzeczywistość, wypełnia pokojem, uodparniana naciski tego świata, pozwala się wzbić ponad to, co ludzkie i reagować w zupełnie inny sposób…

A więc być sobą to być wypełnioną Duchem Świętym, ciągle przemienianą przez Pana, chodzić w Jego obecności, by móc być taką, jaką On mnie sobie zaplanował.