Nina, wczoraj powiedziałaś mi, że tak do końca w to nie wierzysz, że boisz się takiej „euforii”. Że nawet w życiu z Jezusem nie zawsze jest idealnie, kiedyś łapka się powinie i ten entuzjazm się skończy.

Wiem, po części rozumiem, co chciałaś przez to powiedzieć. Upadamy; nikt nie idzie przez życie bezbłędnie. W końcu przydarzy się nieuchronna porażka. Tak. Z pewnością. Ale tu właśnie dochodzimy do samego sedna geniuszu Boga. Bo wiesz, On to wszystko przewidział. Wie, że nie jesteśmy w stanie być zawsze idealni. Wie: tchórzymy, zwycięża egoizm, pycha. Łatwo zwątpić i wpakować się w nawet większe bagno niż dawniej. Tylko że ta porażka, która dla nas wydaje się być końcem świata, dla Niego jest początkiem. Bo On przebacza. I to właśnie jest w Nim takie genialne. Ta świadomość – że tak kocha, i na nowo będzie wyciągał swą rękę, jeśli trzeba, to codziennie, ba, nawet sto razy dziennie, i znów, i znów, będzie pomagał i wyprowadzał na wyżyny, jeśli tylko odważymy się prosić o przebaczenie – czyż to nie jest właśnie powód do nieustannej radości? Z Jezusem można codziennie zaczynać od nowa – doświadczyłam tego. Dlatego już nie boję się cieszyć, już nie boję się rozczarowania... „Kto wierzy w Niego, na pewno nie zostanie zawiedziony” (1P 2,6).