Pędzący świat. Jego wieczny głód. Szukanie zaspokojenia w coraz to nowych kolorach, smakach, zapachach, ubranych w coraz to nowe, lepsze, bardziej poręczne opakowania, piętrzące się na coraz to obficiej zastawionych sklepowych półkach. Ceny, marki, kolejki, promocje, obniżki. Gąszcz. Czasami myślę, że w buszu byłoby łatwiej. Ale trzeba znaleźć się tu, lawirować wśród wózków emerytowanych wielbicieli promocji, stroskanych żywicieli potomstwa i snobistycznych właścicieli przeobfitych bankowych kont. Zapłacić i spakować ten stos dobra, plastykowe torebki, plastykowe karty, plastykowe uśmiechy przemęczonych kasjerek. Dziękuję, do widzenia. Zawieść skarby do domu. A potem dalej głód i dalsze szukanie pomysłu na życie, dietę, zmarszczki. Oglądanie się wstecz, bo gdzieś tam kiedyś, coś się zgubiło. Coś cennego. Radość, że pachniały bzy, trawa była zielona, pies szczekał i było bezpiecznie. A dziś? Zmartwienie, że konto, że debet, i nowy samochód potrzebny. Koniecznie...

A jednak, mimo wszystko, wbrew wszystkiemu i ponad tym wszystkim, można inaczej. Kto spróbował, ten wie. Kto skosztował, ten zna Tego kto jest „zdolny dać wszelką rozkosz i wszelki smak zaspokoić” (Mdr 16,20). Można inaczej. Jest alternatywa. „Skosztujcie i zobaczcie jak dobry jest Pan” (Ps 34,9). To moja recepta na wściekły głód.