Raz na tydzień w poniedziałek w Kościele Miłosierdzia Bożego w Krapkowicach trzęsą się ściany. Raz na tydzień huczy tu śpiew setek rozkochanych w Jezusie gardeł. W pozostałe dni tygodnia huczą gdzie indziej. Rozpraszają się, roznoszą po świecie wiadomość o miłości. W sercu zakochanej w Jezusie osoby śpiew nigdy nie ustaje.

Tu spotykają się ludzie, którzy uwierzyli, że pomimo ich słabości i skażenia, Bóg ma moc rozpalić w ich sercach ogień za darmo. Bo Jego miłość jest ponad wszelki nagromadzony w sercu brud. Oni uwierzyli i dali się oczyścić. Bez biczowania i krwawych ofiar przebłagalnych – bo wiedzą: wystarczy, że zrobił to Jezus, że sam stał się ofiarą. Raz na zawsze. I cieszą się świętością, którą dostali gratis. Prezent od Boga, który nie przestał kochać. Dla niektórych jest to nie do zniesienia: myśl o tym, że jest się kochanym tylko za to, że się jest.

Mnie to przekonuje: gdy patrzę na osobę, która ufnie wyciąga ręce w górę, jakby wtulała się w czyjeś delikatne, ale potężne ramiona. Gdy widzę, jak uwielbia Boga każdą swoją cząsteczką. Człowiek, który zwraca się do Niego tak czule, z taką pewnością, że On słyszy, musiał przeżyć coś niezwykłego, musiał zostać dotknięty przez Boga w ponadnaturalny sposób.

Tu nie ma miejsca na gapienie się po ścianach i szukanie pęknięć na suficie. Kiedy przyszłam tu po raz pierwszy, pomyślałam: Tak! Tego mi właśnie brakowało! Radosne uwielbienie Boga. Dlaczego właściwie przyjęło się nawet pieśni o zmartwychwstaniu śpiewać na żałobną nutę? Przecież radośniejszej wiadomości nigdy nie było i nie będzie! Skoro Jezus zmartwychwstał i żyje, i zgodnie z tym, co Sam o Sobie powiedział, jest tam, gdzie dwaj lub trzej zgromadzeni w imię Jego, to tym bardziej jest wśród tylu ludzi, którzy „poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1J 4,16).