Czasami tęsknimy za lepszym życiem, swoimi czterema kątami, dobrą pracą. Poszukujemy czegoś nowego, lepszego z naszego punktu widzenia. Gonimy za tym, co przemijające, chwilowe, nietrwałe… Posiadanie tych rzeczy czyni nas lepszymi, bogatymi, ale tylko w tym świecie.

Często zapominam, że to, co najlepsze, najpiękniejsze jest w zasięgu mojej ręki. Zapominam o tym, że to Ty Jezu jesteś moim Skarbem i mam to, co jest tak wspaniałe i piękne – Ciebie. Powiedziałeś kiedyś, byśmy nie gromadzili skarbów tutaj na ziemi, ale w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie mogą ich dosięgnąć. To prawda, że wszystko, co tutaj jest na ziemi, kiedyś przeminie, straci swoją wartość, będzie bez znaczenia. Jedyną, prawdziwą wieczną wartością jest należeć do Ciebie, uznać Cię jako swój największy skarb. Wobec wszelkich bogactw świata, żadne nie jest tak wspaniałe i bezcenne jak Ty. Bo prawdziwym skarbem jest mieć Ciebie i należeć do Ciebie. Cieszę się, że mi o tym przypominasz.