Bywają momenty, kiedy nagle nim się spostrzegę moje ręce zakuwane są w "kajdanki", a myśli i serce są jakby spętane "łańcuchami". Próbuję się z tego wyrwać bo staje się coraz mniej wygodne, a nawet bolesne, ale im bardziej się szarpię tym większy czuję ucisk.

Nie wiem co robić, gdzie szukać pomocy własne myśli stają się największym moim wrogiem tak daleko zabrnęłam i już nie wiem co jest prawdą a co kłamstwem...

Zaczynam krzyczeć w bezsilności, błagać o pomoc próbuję myśleć o czymś innym, ale to nie pomaga, szatan serwuje mi coraz więcej fałszu i bólu. Tak naprawdę zaczynam myśleć żeby się poddać, bo moje starania nie przynoszą rezultatu! Dać sobie spokój - to jedyne co przychodzi mi teraz do głowy.

Wśród tych miliona poplątanych, raniących mnie myśli siedząc w "wiezieniu" kłamstw i rozpaczy udaje mi się wyszeptać Imię... to cudowne, wspaniałe Imię, Imię JEZUS! Jeszcze na chwilę podnoszę wzrok ku niebu, a może to ostatnia deska ratunku?

Nagle zaczynają się dziać rzeczy przeciwne, na Imię JEZUS - JEDYNY PAN i ZBAWICIEL moje destrukcyjne myśli zaczynają topnieć, jakby śnieg w słońcu!!! Dostrzegam kochające ręce Boga-Ojca, które wyciąga do mnie i z uśmiechem mówi: "Chodź do Mnie droga córko, czekam na ciebie, mam dla ciebie wolność taką, jakiej teraz potrzebujesz, bo tylko Ja wiem, co cię trapi!"

Nie zastanawiam się ani sekundę, teraz już wiem, że to źródło mojej pomocy! Biorę od JEZUSA tę łaskę po łasce i rozkoszuję się nią, cieszę się i nie posiadam ze szczęścia! "Kajdanki" na mych rękach nagle same spadają z trzaskiem, a "łańcuch" kruszy się na drobny mak.

Teraz już wiem, że prawdziwa wolność jest tylko w Jezusie..