W opisie grzechu Adama i Ewy uderza mnie to, jak diabeł zakwestionował słowo Boga. Powiedział: „na pewno nie umrzecie”, choć Bóg zapowiedział im coś całkiem przeciwnego. Posłuchali węża, zapomnieli o słowach Boga. Dali się nabrać.

Ile razy diabeł nabrał mnie? Codziennie mu się to udaje. Złe myśli to jego sprawka. Nigdy się nie męczy w podsuwaniu mi coraz to nowych:
„Na pewno ci się nie uda!”,
„Bóg o tobie już dawno zapomniał,”
„ Nie czeka cię w życiu już nic dobrego”.
W ten sposób chce zagłuszyć we mnie słowo, które już znam, które powiedział mi Bóg:
„Ja jestem z tobą, by cię wspomagać” (Jer 15,20)
„Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet, gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie."(Iz 49,15)
„Jestem bowiem świadomy zamiarów, jakie zamyślam co do was – zamiarów pełnych pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość, jakiej oczekujecie." (Jer 29,11)

Myślę, że podważanie słów Boga to ulubione diabelskie zajęcie. A ja tracę, ile razy pozwolę, by prawdziwa ich moc została we mnie przytłumiona. Słowa Boga giną mi sprzed oczu, gdy oddaję się roztrząsaniu okoliczności, w których się znajduję. Tak bardzo chciałabym ufać temu, co Bóg powiedział, wbrew wszystkiemu co wokół mnie, wbrew temu, co tylko wydaje się niezmienne i rzeczywiste!