Są dni, w których moje życie wypełniają fale burzliwego zwątpienia i strachu, które zwilżają moją duszę bezsilnością i niezrozumieniem. Wokół bardzo szybko robi się ciemno, powietrze wypełnia się głuchym echem przerażonego spojrzenia. Nagle jedyną słyszalną muzyką staje się lodowaty podmuch lęku i poczucia własnej niemocy, który uderzając w moje serce, gra na wszystkich jego strunach. Z każdą chwilą, z każdą sekundą moje myśli przenikają zapachem niepokoju, tworząc wizje podejmowanych zmagań. Burza! W ułamku tchnienia moje życie ogarnęła burza. Chcę walczyć, stawiać opór pochłaniającemu mnie smutkowi. Jednak czuje, że zapadam się. Potężny sztorm jeszcze bardziej rozciąga się nade mną, przyciąga mnie do dna, nie pozwalając mi wzbić się i zaczerpnąć mej przerażonej duszy powietrza. Mimo błagalnych spojrzeń i rozpaczliwego krzyku ciała, ona nie poddaje się. Szukam pomocy, wsparcia, choćby iskierki nadziei… Ostatecznie wyciągam ręce ku górze jakby chcąc uchwycić się nieba. I…czuję, że jednak mogę! Nagły napływ sił daje mi poczucie, że mogę zwyciężyć. Z każdą chwilą czuję się silniejsza i pełna optymizmu – ufności, że to, co się dzieje, nie zamyka mojego życia, ale jedynie jego rozdział! Mija czas, wkoło cichnie i jakby się przejaśnia. Moje serce napełnia się blaskiem radości i uśmiechu. Moje myśli orzeźwiane są spokojem i rozwagą. Moją duszę ponownie wypełnia krzyk, lecz tym razem jest to krzyk wdzięczności: „Dziękuję Ojcze!”. Teraz już wiem, że nadzieja pokładana w Bogu jest skarbem i ratunkiem dla mnie. Cokolwiek się wydarzy chcę ufać, bo tam gdzie kres moich możliwości, tam jest początek cudownego działania Boga.