Lubię z Tobą być, spędzać z Tobą czas. Przychodzę, opowiadam Ci o sobie – wiem, interesujesz się mną. Przyjaźń z Tobą to niebagatelna sprawa, nie jesteś byle kim. Król królów i Pan panów, a jeszcze się nie zdarzyło, żebyś nie miał dla mnie czasu. Zachwycasz mnie – jeszcze nie widziałam, żeby kto inny potrafił tak kochać. Tak do końca i niewzruszenie, niezachwianie. To, co ja zrobię, nie może zmienić Twojego królewskiego stylu okazywania miłości. Jesteś najpotężniejszy i najwyższy, a nie ma w Tobie ani krzty pychy, wyniosłości. Dlatego potrafisz tak bardzo się uniżyć, okazując przy tym swoją wielką klasę, udowadniając, że moje ludzkie słabości i blokady to dla Ciebie nie przeszkoda – wszystko potrafisz przeskoczyć. Kiedy zrozpaczona mówię Ci o moich porażkach, Ty odpowiadasz: „Przecież nie przestałem cię kochać”. To, co złe, nieudane, traci znaczenie – nie zmieniłeś o mnie zdania. Nie zauważyłam, żebyś kiedyś był zmęczony albo zniechęcony. Nie! Jesteś niewyczerpanym źródłem inspiracji. Imponuje mi Twoja mądrość, cenię sobie bardzo Twoje poczucie humoru. A twoja pasja życia? Jest zdumiewająca, wszystkich nią zarażasz! Przy Tobie odzwyczaiłam się od ciągłego smutku. Nie wiem, jak Ty to robisz, ale gdy jesteś blisko świat nabiera blasku. Wszystko jest jakby podszyte światłem i pełne życia, a to, co widać na zewnątrz, to tylko przykrywka. Nie każdy wie i to sobie uświadamia, ale ja jestem już pewna i widzę – pod tym wszystkim jesteś Ty. Nauczyłeś mnie kochać już tylu ludzi, a przede wszystkim jedną osobę, która mnie kiedyś bardzo męczyła, z którą muszę spędza tak wiele czasu – mnie samą. To dzięki tobie czuje się dobrze we własnej skórze. I mogę teraz pozwolić innym kochać siebie, nie muszę się już odgradzać kolczastym murem. Masz w sobie tyle ciepła, jesteś taki cierpliwy...

Lubię z Tobą być, spędzać z tobą czas. Warto być blisko kogoś takiego jak Ty, Jezu. Twoja obecność jest życiodajna, dlatego warto do Ciebie przychodzić. Czasami wystarczy siedzieć i milczeć...