Niedawno siedziałam sobie na przystaku późnym wieczorem w nieznanej miejscowości i czekałam na auobus. Przede mna rozciągała się otwarta przestrzeń, gwiaździste niebo, i nie było ani jednego człowieka wokół. Nagle zaczął zrywać się wicher, las w oddali zaczął głośno szumieć, a drzewo nade mna trochę się uginać. Po niebie szybko przesuwała się wielka chmura, która majestatycznie, rozświetlona blaskiem księżyca przepłynęła nad moją głową. W połączeniu z tym wichrem była to dla mnie sytuacja z dreszczykiem grozy. Jednak Pan widząc mój strach przypomniał mi, że On JEST WIĘKSZY, potężniejszy od wszystkiego. Ten Bóg, który mnie zbawił i który stoi teraz ze mną na przystanku ma w garści cały świat!! Niesamowite... :) Z tego wrażenia, aż napisałam wiersz:

Mój Bóg jest przy mnie,
gdy boję się, że pan nauczyciel sprawdzi mi pracę,
której nie zrobiłam.
Mój Bóg tłumaczy mi,
że powinnam patrzeć na wszystkich z miłością, a nie pokazywać język temu,
kogo nie lubię.
Mój Bóg szuka mnie,
jak zapomnę, która klatka z bloku jest moja i siedzę zapłakana w innej,
podobnie wygądającej.
Mój Bóg lubi przed snem
opowiadać mi historie
i głaskać mnie po plecach.


Mój Bóg był dzisiaj przy mnie,
kiedy przestraszyłam się, patrząc na wielkie, czarne niebo z nadciagającą chmurą-tyranem, słuchąjac drzew złowieszczo szeleszczących...
Mój Bóg
jak zawsze wiedział, co myślę (i ja wiedziałam że On wie:>)
silniej ścisnął moją rękę i pocałował czule w czoło.


No tak! - pomyślałam - przecież JESTEŚ WIĘKSZY....
Spojrzałam na Niego zaciekawionym, badawczym wzrokiem...


Mój Bóg tymczasem bierze mnie za ręke,
pomaga mi wsiąść do autobusu i mówi,
że w domu napijemy się kakao i spać.


A ja, idąc za Nim
zadzieram głowę
i patrzę z dumą na Mojego Boga (choć opadająca czapka ogranicza pole widzenia),
który dziś okazał się być
o niebo większy...
...a wciąż jest MÓJ!!!!